Yine yalnızlığım yansıdı aynada,

Sessiz kalan ve adı konmayan yalnızlığım

İçimde bir kalem, dışımda Koca bir dünya,

Rengimi belirtmem, soluk çehrelere…

Sen yokken ve ben senle yaşarken,

Hiçbir kadına dokunamıyorum,

Senin hayalini kaybetmeden aynalardan…

Hiçbir kadını sevemiyorum,

Yalnızlığımı silmeden rüyalarımdan…

Sessizliği boş bir uçurum sandım

Duman gibi tütüyorum üstünde

Arkamda hayalinle, yanımda çaresizlimle…

Yine dört dönüyorum etrafında,

Bu kez hüsranın cevhere mağlup olduğunu bilerek,

Haykırıyorum, duyurmaya çalışıyorum sesimi

Yaklaşsam belki tutabilirim ellerini, Söyleye bilirim sevgimi,

Yapamıyorum…

Sen orada yok olurken, ben burada tükenirken

Elveda bile diyemiyorum ardından

Çünkü sen giderken ben çoktan gitmiştim bile...